در عرف گويند قذف نيست ، او قذف نكرده است و عقوبتى متوجه او نيست ، گرچه اين لفظ در عرف ديگران قذف باشد . پس معلوم شد كه اعراب و تلفظ صحيح الفاظ در دعا ، شرط اجابت و مثوبت نيست ، بلكه شرط تمام فضيلت و كمال منزلت و علو مرتبت است . بنا بر اين وجه درست سخن امام جواد ( ع ) كه فرمود : « و دعائه اللَّه من حيث لا يلحن » و دعايش به دليل اينكه غلط نيست : اين است كه اين كلام در مدح اديب نحوى است ، زيرا وقتى دعا درست باشد ، به وضوح ، بر معناى مقصود دلالت دارد . و الفاظى كه به روشنى مقاصد خود را بيان كنند بهتر از الفاظى هستند كه با شرح و تأويل مقصود را بيان كنند ، به همين خاطر حقيقت بهتر از مجاز ( 7 ) و كلام روشن بهتر از كلام مجمل و ناروشن است . و نيز دعاى صحيح فصيح‌تر و فصاحت در دعا مقصود است ، مخصوصا اگر دعا از ائمه اطهار - عليهم السلام - منقول باشد كه در اين صورت زبان آورى ائمه را مىرساند و در دعا اظهار فضيلت معصوم هم مىشود . و همچنين وقتى لفظ صحيح ادا شود ، شنونده اديب از آن منزجر نمىشود ، زيرا اديب نحوى اگر كلامى را ، ناصحيح بشنود طبيعتش از آن منزجر مىشود و چه بسا از آن متألّم و دردمند مىشود . اعمش ( اديب ) مردى را ديد كه سخن مىگويد ، ولى جملاتش نادرست است گفت : اين كيست كه سخن مىگويد و قلبم از آن متألّم مىشود . و نقل شده كه مردى به ديگرى گفت : آيا اين لباس را مىفروشى ؟ در جواب گفت : نه خدا تو را عافيت دهد . آن مرد گفت : به خدا قسم اگر مىدانستى چه مىگويى ! اين گونه بگو : نه « و » خداى ، تو را عافيت دهد . و روايت شده كه مردى در پاسخ سؤال بعضى از بزرگان كه از او چيزى را پرسيده بود گفت : نه و خداى ، عمر طولانى به تو دهاد ! آن بزرگ گفت : من جايگاه واوى را بهتر از جايگاه اين واو نديدم . و معناى گفتار امام كه فرمود : دعاى ناصحيح به سوى خدا نمىرود آنست كه : ناصحيح به سوى خدا نمىرود ، بطورى كه اگر دعاى ناصحيح معناى مقصود را تغيير دهد ، ملايكه حافظ دعا ، شهادت به دعاى ناصحيح دهند و به همان صورت نادرست ثواب داده شود بلكه ثواب و پاداش ، به مقصود و مراد از دعا تعلق مىگيرد . روايت محمد بن يعقوب از على بن ابراهيم از پدرش از نوفلى از سكونى از امام صادق عليه السلام آن را تأييد مىكند آن حضرت از پيامبر اكرم نقل فرمود كه پيامبر ( ص ) فرمود :